Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017





Ποτέ μου δεν πίστεψα τα πρόσωπα με τον πλαστό λόγο
το κοφτό χαμόγελο
δεν πίστεψα τους γραφιάδες πίσω από γραφεία με κάδρα μεγάλων
τάχα μου ηγετών της χώρας
αμφέβαλα για τους επαίνους των ασπρουλιάρικων ανθρώπων
που δεν κοκκίνιζαν προδίδοντας αδυναμία
με ‘κείνους τους βαλσαμωμένους οφθαλμούς
με λόγο μειλίχιο
με αγγίγματα στους ώμους και τη βιασύνη να σε προσπεράσουν
έχοντας κάνει το καθήκον τους
δεν ένιωσα φιλία αν η χαρά τους στη χαρά μου δεν ήταν πιο μεγάλη
δεν πίστεψα στο φεγγάρι αν δεν ήμουν ερωτευμένος
όπως δεν αγάπησα γυναίκα αν δεν είχε δακρύσει για το ασήμαντο
δεν με πίστεψα όσες φορές γυρνούσα πλευρό
κι έλεγα πως αύριο θα σηκωθώ άνθρωπος καινούριος
γεννήθηκα δύσπιστος
κι αυτό είναι μια μορφή συγκρατημένης ταλαιπωρίας.
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου