Κυριακή, 20 Μαΐου 2018


Με δυσκολία προχωράει η ζωή,
σαν άρρωστο απομεσήμερο,
σαν Κυριακή.
Όπως σ’ ένα μπαλκόνι ένα σκυλί
γαβγίζει από ανία. 
ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018


Σάμπως δω πέρα
που οι πέτρες είναι θεριά
κι οι ελιές μπονσάι
απάγκιο
κι έρημο
πέτρινη χούφτα του Ταϋγέτου
το κεραμιδόσπιτο
χωμένο στα σπλάχνα της γης
μπορώ να προστατευθώ
απ’ το άρωμά σου;
Δ.Ε

Το ξεχασμένο ποτήρι
που ‘χει μέσα κι έξω
δυο μισοφέγγαρα
το ‘χω κρατήσει
εκεί που έχει
η μάνα το εικονοστάσι.
Ο καθείς με τη λατρεία του
κι εγώ
να φιλώ
τα χείλη σου
πριν κουρνιάσω.  
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018


Με κοιτάζω
πίσω από ένα τζάμι
μέσα σ’ ένα βαθύ ποτήρι
στου τρόμου το κιτρινισμένο καθρέφτη του μπάνιου
την πρώτη αυγή, στο πρώτο σκοτάδι
είμαι εγώ με τα πολλά πρόσωπα
δέρμα χλωμό, δέρμα φωτεινό
δέρμα σκιών που αλλάζουν στις ξαφνικές μπόρες της ψυχής
στις καταιγίδες του εγκεφάλου
στο πρώτο χαμόγελο, στον πρώτο σπασμό του έρωτα
Είμαστε κι άλλοι
αντικατοπτρισμοί  πολλών προσώπων
φύλακες μυστικών
δούλοι της πιο ύπουλης δουλειάς
σχοινοβάτες της υποκρισίας
αφεντάδες των άλλων, δούλοι άλλων
πίθηκοι με φθόγγους
ασήμαντοι μιας εκλογικευμένης ματαιοδοξίας
Μάτια πίσω από πρόσωπα
που ατενίζουν την ματαιότητα σιωπώντας
θλιμμένα σα σύννεφα
λαμπρά σα γεννημένα αστέρια
υγρά θαλασσινά
υγρά σα βρώμικες λάκκες των πόλεων.
Είμαστε πρόσωπα
που σωπαίνουν
που σωπαίνουν για πάντα
που λησμονούν τις αρετές
με χρυσό νόμισμα στο κούτελο
για το καλό ταξίδι του θανάτου
που ξεκίνησε από την πρώτη μας μέρας στο φως.
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου

Η απόσταση που μας χωρίζει
αστράφτει μέρες στου χρόνου το ατσαλένιο μαχαίρι
φέγγει τα πρόσωπα μας
που προσποιούνται πολιτισμό
το σ’ αγαπώ μέχρι θανάτου
αναδιατυπώθηκε στις μέρες του σκότους
σε μισώ μέχρι θανάτου
οι πρώτες λέξεις αναδιπλώθηκαν
έτσι εύκολα ένας μεγάλος έρωτας
τελειώνει στον αντίποδα της ευτυχίας
εκεί που η δυστυχία πανηγυρικά
μας αποτελειώνει.
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου