Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018



Τίποτα δεν μπορεί ποτέ να συμβεί δύο φορές
Αποτέλεσμα, το θλιβερό γεγονός
ότι φτάνουμε εδώ απροετοίμαστοι
και φεύγουμε χωρίς τη δυνατότητα ν’ αποχτήσουμε πείρα.
Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας περισσότερο αδαής,
κι αν είσαι ο χειρότερος μαθητής του πλανήτη,
δεν μπορείς να επαναλάβεις την τάξη το καλοκαίρι:
αυτή η σειρά μαθημάτων προσφέρεται μόνο μια φορά.
Καμιά μέρα δεν αντιγράφει την προηγούμενη,
δυο νύχτες δεν θα διδάξουν τι είναι ευδαιμονία
με τον ίδιο τρόπο επακριβώς,
και ούτε ακριβώς με τα ίδια φιλιά.
Μια μέρα, ίσως κάποια επιπόλαια γλώσσα
αναφέρει τ’ όνομα σου τυχαία:
Έχω την αίσθηση σαν να εκσφεντονίστηκε ένα ρόδο
μέσα στο δωμάτιο, όλο χρώμα κι ευωδιά.
Την άλλη μέρα αν και είσαι εδώ μαζί μου,
δεν μπορώ ν’ αποφύγω να κοιτάζω το ρολόι του τοίχου:
Ένα ρόδο; ένα ρόδο; Τι μπορούσε να είναι εκείνο;
Ένα λουλούδι ή ένας βράχος;
Γιατί πρέπει να θεωρούμε τη μέρα που φεύγει
με τόσο πολύ άχρηστο φόβο και θλίψη;
Είναι μέσα στη φύση της να μη στέκεται:
Το σήμερα φεύγει πάντα στο αύριο.
Προτιμώ να ψάχνουμε με χαμόγελα και φιλιά
αρμονία κάτω από τ’ άστρα μας,
μόλο που είμαστε διαφορετικοί (είμαστε σύμφωνοι)
ακριβώς όπως είναι δυο σταγόνες νερού.

Βισλάβα Σιμπόρσκα, μετάφραση: Άλκης Τσελέντης


Πέρασαν κάποια χρόνια. Πέρασαν χιλιάδες λέξεις. Πέρασαν τόσες νύχτες γεμάτες, τόσες νύχτες άδειες. Πέρασαν ανέγγιχτα τόσα όνειρα, σχεδόν τα κοίταζα ν’ απομακρύνονται με το πρόσωπο που έχει ο ηττημένος. Ύστερα, είδα να περνά η νιότη, μέσα στη λάμψη των ματιών να θολώνει το βλέμμα, να νερώνει το σώμα, να γίνονται ξεχαρβαλωμένες χορδές οι μυς. Είδα ακόμα πως στου ύπνου τη γη, ευδοκιμούν οι πεθυμιές, είδα το ανέφικτο να προπορεύεται, είδα τη λογική σπασμένο κλαδί, κι ακόμα πως είναι φτιαγμένος ο παράδεισος, καθώς τα πάντα είχαν την άλλη όψη του νομίσματος της μέρας.  
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018



Γυμνή νύχτα
από φεγγάρι
που στέκει γυμνό απ’ άστρα
από δρόμους ερειπωμένους
από μια γυμνή γυναίκα
που στέκει ώρα μπρος στον καθρέφτη
κι αφήνει γυμνό τον εραστή της
από έρωτα
Δ.Ε 


Από κάπου θα ‘ρθει μια φωνή
να διασχίσει τη ρωγμή της νύχτας
πάνω στο βραχώδης τίποτα που σ’ έχει κυριεύσει
ν’ ανθίσει ένα ήχος, όπως ένα αγριολούλουδο
που επιμένει να υπάρχει
στις αυλακιές των βράχων
τότε, θα υπάρξεις μέσα στην πέτρα της μοναξιάς
μ’ ένα χαμόγελο καρδιάς
για μια σταγόνα ζωής που θα σου θυμίσει
πως μόνος δεν είσαι πια
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου 


Πως στέκει έτσι η λεπτή γραμμή του χρόνου
ασύλληπτη στου νου το τώρα
δίπλα σε ακονισμένα μαχαίρια να τα αγγίζει
για ένα τίποτα ν’ αποφασίζει εν αγνοία μας
να κόψει το λεπτό της νήμα
Απροσδιόριστο τίποτα
χωρίς ένα βλεφαρισμό
αποφασίζεις το τέλος
μα έχω ακόμα μέσα τον ήχο
των ημερών να περιμένω
τη μυρωδιά της άγριας τριανταφυλλιάς του κήπου μου
το άγγιγμα του βασιλικού καθώς η μέρα ξημερώνει
τα ποιήματα που ακόμα δεν έγραψα
τον έρωτα που δεν αντάμωσα
κι εκείνο το δικό μου τίποτα
που είναι μακρινό και φιλικό από το δικό σου
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου