Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018




Το να θυμάσαι ακόμα και τα πρώτα χρόνια ζωής, τις πρώτες τάξεις του δημοτικού έως το τώρα, είναι μια βουτιά σε ουρανό με εκατοντάδες αστέρια τριγύρω σου. Είναι ένας κόσμος που ποτέ σου δεν απαρνήθηκες, διατηρώντας τον πάντα ζωντανό και φρέσκο. Κι αν όλα δεν ήταν κατάλευκα, τα πιο ωραία είχαν προβάδισμα στις σκέψεις, προπορεύονταν ακόμα και μέσα στην τραγικότητα του ενήλικα. Τα γυμνά πόδια στο καυτό τσιμέντο, το κουκλοθέατρο στημένο στη μουριά του γείτονα, τα εικοσάρικα στο κοντό παντελόνι να κροταλίζουν μετά από την παράσταση του καραγκιόζη, που είχες στήσει για πρώτη φορά στην προτελευταία τάξη του δημοτικού, με δικές σου φιγούρες. Τα ξύλινα όπλα με μανταλάκι για σκανδάλη, οι φιγούρες των ποδοσφαιριστών κι αυτοκινήτων, η φωνή του πλανόδιου παγωτατζή για βανίλια –σοκολάτα ή σάμαλι που έδινε φωτιά στα πόδια μας, για να τον προλάβουμε πάνω σ’ εκείνο το παλαιό του ποδήλατο, πριν χαθεί στον κατήφορο.
Όπως και οι πρώτοι έρωτες, τα ροδοκόκκινα μάγουλα από το πρώτο φιλί και τα πρώτα φουσκώματα στα αστεία σορτσάκια μας. Για όλες εκείνες τις μικρές που αγαπήσαμε μέσα σ’ ερειπωμένα σπίτια, σε ξένα χωράφια, κάτω από ελιές, πίσω κι από τη σκηνή του καραγκιόζη μου, στα γήπεδα μπάσκετ του σχολείου.
Ακόμα κι εκείνα τα μάτια των μικρών αδερφών, με τη λαχταρά τους, που τους άνοιγε το στόμα μέχρι το τέλος των ιστοριών της στιγμής, ιστορίες γεννημένες μέσα από την παιδική μας φαντασία.
Τα σύννεφα και το σκοτάδι, που δεν αφήσαμε να φωλιάσουν μέσα σας, αναζητώντας πάντα λίγο πριν τον ύπνο ένα αύριο φτιαγμένο από τον κόσμο που ονειρευόμασταν και που δε ξεχάσαμε.
Δ.Ε   

Κερδισμένη ζωή είναι, εκείνη η επιμονή να γκρεμίζεις τα δεδομένα σου. Ν’ αναγεννιέσαι, να μεταλλάσσεσαι, να μαθαίνεις, μια ζωή να μαθαίνεις. Τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς πρώτα να ‘χεις ηττηθεί.
Δ.Ε

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018


Τώρα που ‘μειναν λίγες μέρες
πριν να σβήσει κι αυτό το καλοκαίρι
θα κοιτάξω όπως συνήθως
το σφυγμό μου
στα δάχτυλα θα νιώσω τον καλπασμό του χρόνου
μια άμαξα με σαράντα άλογα
μέσα στις φλέβες μου
είναι όλη μου ιστορία
Δ.Ε

Στο τέλος της νυχτερινής προκυμαίας
καταλάβαμε ότι δεν παίζαμε μονά - ζυγά
με τον φιστικοπώλη.

Ήταν ο χρόνος,

που κέρδιζε
διαρκώς

τα νιάτα μας

και άφηνε στις τσέπες μας
(αλατισμένα φλούδια)
κάτι ποιήματα άδεια και θλιβερά.
Γ. Τσίγκρας

Καμιά φορά, έρχεται εκείνη η μυρωδιά του γιασεμιού, που ‘χε αγκαλιάσει τη σιδερένια εξώπορτα της κυράς Βασιλικής μου. Όπως και οι γαρδένιες, τα γαρούφαλλα, κομμένα στη στιγμή μέσα σε μια βρεγμένη χαρτοπετσέτα, και το φιλί της που έχει γλυκιά γεύση, καθώς κάθε φορά που με φιλά δακρύζουν τα μάτια της, ακόμα και σήμερα στα 97 της έτη.
Δ.Ε

Αφήστε τ’ άστρα εκεί που είναι
ξεχάστε τα ηλιοβασιλέματα
κρατήστε για τους ευκολόπιστους
τις ιστορίες που δεν υπήρξαν
διπλώστε τη γλώσσα για έρωτες
που δεν ανταμώσατε
μιλήστε για το πώς είναι
να σέρνεστε
πως ήταν εν τέλει η ζωούλα σας
(ζωούλα μου)
και για το πώς θα ξεχαστείτε
βυθισμένοι
στο πηγάδι της λήθης.
Δ.Ε