Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017



Έτσι έχουν κάποιες ιστορίες έρωτα
μένουν για πάντα
ακέφαλες
ασώματες
άσπερμες
Δ.Ε
Mε πόση απουσία παριστάμεθα
με πόση απουσία παρακολουθούμε προσεχτικά.
Κ. Μόντης


Σ’ αγγίζω μέσα στ’ όνειρα
προσδοκώντας μια εύθραυστη γαλήνη
Δ.Ε


Μπορεί ν’ ανιχνεύσεις τον πυρετό μιας γυναίκας ερωτευμένης
με τα μάτια
καθώς μικρά αστέρια φέγγουν όταν σε κοιτά
ή να φέρεις τα χέρια σου πάνω της, να δεις το τρέμουλο στη σκιά ενός δέρματος
που κοκκινίζει ενώ συσπάται, καρτερώντας ένα λυτρωτικό φιλί
να το ανιχνεύσεις ακόμα και στις απειράριθμες ανάσες
που αχνίζουν
ένα κάλεσμα είναι όλ’ αυτά κι άλλα
αρκεί  ν’ αποδεχτείς όχι με συγκατάβαση
αλλά στον ίδιο πυρετώδη ρυθμό με τον δικό της
όταν θα συγχρονιστούν τ’ αστέρια πάνω στο τρεμάμενο κορμί σας
κι όταν η σκιά που δε θα ναι πια μόνη της
θα γίνει ένα άνθος της νύχτας
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου


Στις μέρες, που δε ξέρω τι να κάνω, αναρωτιέμαι για το είδος μου, όπως, αν η όψη που φέγγει στ’ αριστερά του ημίφως από τη λάμπα μου, ξαφνικά, νιώσει την ανάγκη να λαξέψει. Ν’ αφαιρέσει έστω νωχελικά ένα – ένα τα κομμάτια της νυχτερινής μου συνήθειας. Το τσιγάρο να πέφτει, το δάκτυλο να συσπάται, η πλάτη να σταματήσει ν’ ανασηκώνεται, το ποτήρι να σπάσει. Θα ‘ταν αρκετό να πίστευα πως αυτές οι μικρές ψαλιδιές της σκιάς μου θα άνθιζαν ανάμεσα στους σπόνδυλους φτερά, γερά, δυνατά, θα τα προτιμούσα κοφτερά, κρυστάλλινα, τόσο, ώστε με ένα φτερούγισμα να θρυμμάτιζαν τον γυάλινο κόσμο μου.
Πάνε σαράντα τρία χρόνια που το περιμένω.
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Η μοναξιά βρίσκεται σε όλα για σένα, και όλα για σένα βρίσκονται στη μοναξιά. Νησί της Ευτυχίας όπου τόσες φορές κατέφυγες, συμφιλιωμένος μάλλον με τη ζωή και τις προθέσεις της, κουβαλώντας εκεί, όπως εκείνος που κουβαλά από την αγορά κάποια λουλούδια που τα πέταλά τους θα ανοίξουν κατόπιν με φρόνιμη πληρότητα, την αναταραχή που σιγά σιγά θα κάνει να κατακάτσουν οι εικόνες, οι ιδέες.
Υπάρχουν εκείνοι που όντας μέσα στη ζωή την αντιλαμβάνονται βιαστικά και είναι οι αυτοσχεδιαστές αλλά υπάρχουν επίσης κι εκείνοι που χρειάζονται να αποστασιοποιηθούν από εκείνη για να τη δουν περισσότερο και καλύτερα και είναι οι παρατηρητές. Το παρόν είναι υπερβολικά τραχύ, όχι σπάνια γεμάτο ειρωνικό σολοικισμό, και πρέπει να αποστασιοποιηθεί κανείς απ’ αυτό για να καταλάβει την έκπληξη και την επανάληψή του.
Ανάμεσα στους άλλους κι εσένα, ανάμεσα στον έρωτα κι εσένα, ανάμεσα στη ζωή κι εσένα, βρίσκεται η μοναξιά. Όμως αυτή η μοναξιά που σε χωρίζει απ’ όλα δεν σε θλίβει. Γιατί θα έπρεπε να σε θλίβει; Αν λογαριαστείς με όλα, με τη γη, την παράδοση, τους ανθρώπους, σε κανέναν δεν οφείλεις τόσα όσα στη μοναξιά. Λίγο ή πολύ, ό,τι κι αν είσαι σ’ εκείνη το οφείλεις. Παιδί, όταν τη νύχτα κοίταζες τον ουρανό, που τα αστέρια του έμοιαζαν φιλικές ματιές που γέμιζαν τη σκοτεινιά με μυστηριώδη συμπάθεια, η ευρύτητα των χώρων δεν σε φόβιζε αλλά απεναντίας, σε κρατούσε μετέωρο σε καλοδεχούμενη σαγήνη. Εκεί, ανάμεσα στους αστερισμούς έλαμπε ο δικός σου, διαυγής σαν το νερό, φωτοβόλος σαν τον άνθρακα που είναι το διαμάντι: ο αστερισμός της μοναξιάς, αόρατος στους πολλούς, προφανής και αγαθοποιός για μερικούς, ανάμεσα στους οποίους είχες την τύχη να συγκαταλέγεσαι.
Λουίς Θερνούδα, μτφ: Αντώνης Κουτσουραδής


Μαθαίνεις με τον καιρό, πως εκείνη η αδιαθεσία σου, ο τριγμός που δε σ’ αφήνει να γαληνέψεις, είναι μια φωλιά από τριζόνι . Ένα σκύλος που γλείφει - γλείφει μα δεν θεραπεύεται, έτσι είναι η καρδιά όταν για ένα ελάχιστο ή ένα σπουδαίο πάλλεται αλλόκοτα, δεν κλείνει η πληγή του κόσμου. Αν κάποτε αρρωστήσει, φοβάμαι τον συγχρονισμό των παλμών, έχω τον φόβο όχι του θανάτου, μα εκείνης της ευαισθησίας μήπως και συντονιστεί στην αδιαφορία, στα λόγια κάποιου γιατρού που θα μου πει να την προσέχεις. Μα ‘χω αυτό το τριζόνι, μια φωλιά να προσέξω, μια ευαισθησία να μου θυμίζει πως υπάρχω.
Δημήτρης Ι. Ευθυμίου